زمینه و هدف: پروژسترون مترشحه از تخمدان تا هفته هفتم حاملگی برای حفظ بارداری لازم است. در سیکل های با روش های کمک باروری تجویز آگونیست های GnRH و همچنین برداشت اووست و سلول های گرانولوزای همراه آن باعث نارسایی جسم زرد می شود و پروژسترون مترشحه از تخمدان کافی برای حفاظت حاملگی نخواهد بود. امروزه بهترین راه حمایت فازلوتئال تجویز پروژسترون است. این مطالعه به منظور ررسی و مقایسه اثرات فرم تزریقی و شیاف پروژسترون برای حفاظت حاملگی انجام شد.روش بررسی: مطالعه مقطعی آینده نگر روی 192 بیمار که در بیمارستان منتصریه مشهد تحت درمان (Invitro fertilization) IVF و یا(Intra Cyoplasmic Sperm Injection) ICSI  قرار گرفته اند، صورت گرفته است. به 138 بیمار برای حمایت جسم زرد و حاملگی آمپول پروژسترون و به 54 نفر شیاف پروژسترون تجویز شده است. پس از جمع آوری اطلاعات و تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون آماری کای اسکوئر و تی استودنت این دو گروه از نظر درصد مثبت شدن تست حاملگی، سقط با تولد نوزاد زنده مقایسه شدند.یافته ها: دو گروه از نظر متغیرهای سن، عامل نازایی، تعداد آمپول HMG تجویز شده، میزان FSH، تعداد اووسیت، گرید و تعداد آمبریوی ترانسفر شده همگن بودند. به طور اتفاقی بعد از تجویز HCG تا پایان هفته هفتم حاملگی به 138 نفر آمپول پروژسترون 50 میلی گرم دوبار در روز به 54 نفر شیاف پروژسترون 400 میلی گرم دو بار در روز تجویز شد. میزان مثبت شدن تست حاملگی، حاملگی منجر به سقط، حاملگی منجر به تولد جنین زنده در دو گروه تفاوت معنی داری نداشت.نتیجه گیری: نتایج درمان با پروژسترون تزریقی و یا شیاف واژینال پروژسترون به منظور کمک به حفظ و ادامه موفقیت آمیز حاملگی در سیکل های به دنبال IVF و یا ICSI یکسان است و می توان نوع برآورده را برحسب مورد انتخاب کرد. از نظر اقتصادی آمپول پروژسترون توصیه می شود.

سابقه و هدف: هر گونه ترشحات خونی یا خونریزی رحمی همراه با دهانه رحمی بسته در نیمه اول حاملگی تهدید به سقط نامیده می شود. این عارضه در %30-40 حاملگی ها رخ می دهد و در 50% موارد منجر به سقط جنین می گردد. هدف از این مطالعه بررسی اثرات درمانی پروژسترون عضلانی در بیماران تهدید به سقط بوده است.مواد و روشها: مطالعه به صورت کارآمازیی بالینی و دوسوکور بر روی 300 مورد بیمار تهدید به سقط که طی سالهای 85-1383 در زایشگاه قدس و زایشگاه بیمارستان حضرت علی ابن ابیطالب (ع) زاهدان بستری و بصورت تصادفی بر اساس پذیرش بیمار در آنکالی پزشکان مختلف به دو گروه مساوی تقسیم شده بودند، انجام شد. بیماران در گروه کنترل (150 نفر) توسط پزشکان استراحت، هیدراتاسیون و مسکن و در گروه مورد (150 نفر) علاوه بر درمان فوق بر اساس تجربه و تشخیص پزشکان معالج خود که نسبت به این مطالعه Blind بودند، پروژسترون عضلانی با دوز 50 میلی گرم هر 12 ساعت چهار تا شش دوز دریافت نمودند.یافته ها: سقط جنین در گروه م ورد در 3 نفر (2%) و در گروه کنترل در 18 نفر (12%) رخ داد (p=0.001). میانگین مدت بستری در گروه مورد 1.89 روز و در گروه کنترل 2.64 روز (p=0.0001) و میانگین مدت خونریزی در گروه مورد 1.78 روز و در گروه کنترل 3.13 روز (p=0.0001) بود، بر اساس این یافته ها موارد سقط جنین، میانگین مدت بستری و خونریزی با اختلاف معنی داری در گروه درمان با پروژسترون کاهش یافته بود.نتیجه گیری: نتایج این مطالع نشان داد که افزودن پروژسترون به رژیم درمانی متداول بیماران تهدید به سقط می تواند منجر به کاهش قابل توجه موارد وقوع سقط جنین، مدت خونریزی و مدت زمان بستری در این بیماران گردد.

زمینه مطالعه: تعیین زمان تخمک گذاری با استفاده از اندازه گیری پروژسترون برای انجام تلقیح مصنوعی یا جفت گیری در زمان مناسب حائز اهمیت است. هدف: ارزیابی توانمندی نوارهای پروژسترون گاوی در تعیین میزان نیمه کمی پروژسترون در سرم خون سگ های ماده است. روش کار: این مطالعه روی 5 قلاده سگ نژاد مخلوط، سالم که در فاز آنستروس سیکل جنسی قرار داشتند انجام شد. از داروی کابرگولین برای القاء فحلی استفاده شد. بعد از ورود به فاز پرواستروس از روز 7 پرواستروس تا 2 روز پس از تخمک گذاری به صورت روزانه اسمیر واژن، اولتراسونوگرافی و خونگیری انجام شد. سرم نمونه های خون به دو قسمت تقسیم شد. یک قسمت برای اندازه گیری پروژسترون با روش رادیوایمنواسی (RIA) و قسمت دیگر با نوارهای پروژسترون گاوی (Rapid p4) برای ارزیابی نیمه کمی پروژسترون. تغییرات تخمدان ها بوسیله اولتراسونوگرافی ارزیابی شد و تغییرات چرخه فحلی بوسیله آزمایش سایتولوژی واژن انجام گرفت. نتایج: با آزمون اسپیرمن همبستگی مثبت معنی داری بین اندازه گیری پروژسترون خون با دو روش RIA و نوار مشاهده گردید (00/0=p ) (916/0=r). نتایج نمودار ROC و آنالیز کاپا نشان داد که بالاترین میزان توافق بین نوارها و روش RIA در سطوح 2 و 5 نانوگرم در میلی لیتر پروژسترون سرم خون است. حساسیت و ویژگی نوار در سطح 5 پروژسترون به ترتیب 5/88 و 7/93 درصد و در سطح 10 پروژسترون 4/82 و 96 درصد است. در پرواستروس اسکورهای3-2 و تنها در یک سگ اسکور 4 مشاهده گردید. در استروس در دو سگ اسکورهای 5-4 و در سه سگ اسکورهای 5-3 مشاهده گردید. نتیجه گیری نهایی: نوار های پروژسترون گاوی در سنجش نیمه کمی پروژسترون در مراحل سیکل جنسی سگ های ماده قابل استفاده هستند. اسکور های 4 و 5 نوار های پروژسترونی می توانند زمان تقریبی تخمک گذاری و زمان مناسب جفت گیری را تعیین کنند.

نقش پروژسترون بر کنترل رفتارهای تغذیه ای پستانداران به خوبی شناخته شده است اما در رابطه با پرندگان اطلاعات اندکی وجود دارد. در این پروژه نقش احتمالی پروژسترون بر رفتار تغذیه ای کبوتران بررسی شد. 32 قطعه کبوتر نر بالغ در محدوده وزنی 350-420 گرم مورد آزمایش قرار گرفتند. پرندگان در قفس های منفرد و به مدت دو ماه قبل از آزمایش جهت سازش نگهداری شدند. غذا و آب به اندازه کافی در دسترس بود دمای محیط مطلوب بین 70-80oF و سیکل نوری 12 ساعت تاریکی – روشنی بر قرار بود. حیوانات به چهار گروه شرح ذیل تقسیم شدند:کنترل (حلال تزریق شد)، پروژسترون 0.1 mg/100g، پروژسترون 0.2 mg/100g، پروژسترون 0.4 mg/100g داروها به صورت روزانه و داخل عضلات در بخش درشت نی پاها تزریق شدند. میزان مصرف غذا یک ساعت قبل و یک ساعت و 24 ساعت بعد از تزریق دارو محاسبه شد. طول دوره تزریق و محاسبه غذای مصرفی پنج روز بود. نتایج زیر بدست آمد.پروژسترون در دوزهای 0.2 و 0.4 باعث افزایش مصرف غذا هم در کوتاه مدت (یک ساعت) و هم در دراز مدت (24 ساعت) شد. محرومیت از غذا و آب اثری بر نتیجه آن نداشت. این یافته ها نشان می دهند که پروژسترون در تنظیم دریافت غذا در کبوتران همانند موش های صحرایی نقش دارد.

مقدمه: پروژسترون اصلی ترین پروژستین انسانی با کاربردهای متعدد است. این هورمون با مهارکردن قاعدگی و کاهش انقباضات رحمی، نقش مهمی در حفظ حاملگی و پیشگیری از سقط عادتی و سقط تهدیدکننده دارد. در تجویز خوراکی، پروژسترون متابولیسم عبور اول کبدی از خود نشان می دهد. همچنین تزریق عضلانی آن تحریک موضعی قابل ملاحظه ای ایجاد کرده و بسیار دردناک است. به همین علت شیاف های واژینال یا رکتال پروژسترون با نام تجارتی Cyclogestâ در بازارهای دارویی دنیا موجود است که در درمان سندرم پیش از قاعدگی (syndrome Premenstrual)، دپرسیون زایمانی (200 تا 800 میلی گرم در روز) و درمان نقص فاز لوتئال (25 میلی گرم هر 12 ساعت) استفاده می گردد. با توجه به عدم وجود شیاف پروژسترون ساخت داخل در بازار دارویی ایران، هدف تحقیق حاضر تهیه این شکل دارویی در پایه های مختلف هیدروفیل و هیدروفوب و مقایسه آزادسازی دارو از آنها می باشد.روش: برای تهیه شیاف، پایه های هیدروفیل از نوع PEGs و یک نوع پایه هیدروفوب (ویتپسولH35) انتخاب شد. بعد از تعیین فاکتور جابجایی، شیاف ها به وسیله روش ذوب و اختلاط مواد با پایه، ساخته شد. به منظور کنترل فیزیکوشیمیایی فرآورده ها، انواع آزمایشات نظیر تغییرات وزنی، یکنواختی محتوی، زمان مایع شدن و سرعت آزادسازی دارو انجام گرفت. برای تعیین روند آزادسازی شیاف از روش غشاء سلولزی در دستگاه سنجش انحلال (کارخانه فارماتست آلمان، مدل PTSW3) استفاده گردید. تعیین مقدار نمونه ها به روش اسپکتروفتومتری (nm241 UV) انجام شد.یافته ها: آزمایشات یکنواختی، تغییرات وزنی و زمان مایع شدن پایه ها نشان داد شیاف های تهیه شده در محدوده قابل قبول فارماکوپه های USP وBP قرار دارند. بررسی روند آزادسازی دارو از پایه‏های مختلف شیاف در محیط نرمال سالین حاوی 0.1% سدیم لوریل سولفات بیانگر آزادسازی سریع تر دارو از پایه های PEG نسبت به وایتپسول بود. نتیجه گیری: پایه های PEG و وایتپسول پایه های مناسبی برای فرمولاسیون شیاف پروژسترون بوده و حضور مواد کمکی دیگر قادر است روند آزادسازی را تغییر دهد. بررسی کلینیکی شیاف های پروژسترون ساخته شده و نیز تعیین فراهمی زیستی آن در درون تن هدف مطالعات بعدی می باشد.

مقدمه: حمایت فاز لوتئال در بیمارانی که تحت تحریک تخمک گذاری همراه با تلقیح داخل رحمی قرار می گیرند در بعضی از مراکز ایران به طور معمول انجام می شود. هدف از این مطالعه مقایسه اثر پرو‍ژسترون تزریقی و شیاف پروژ‍سترونی برای حمایت از فاز لوتئال در این بیماران بود.روش کار: این کارآزمایی بالینی تصادفی آینده نگر روی 225 بیمار مراجعه کننده به مرکز ناباروری منتصریه وابسته به دانشگاه علوم پزشکی مشهد در سال 1387 انجام شد. این بیماران که تحت تحریک تخمک گذاری و تلقیح داخل رحمی قرار گرفتند و نیاز به حمایت فاز لوتئال داشتند به طور تصادفی به دو گروه درمان با پروژ‍سترون تزریقی عضلانی 50 میلی گرم (114بیمار) و شیاف واژینال 400 میلی گرمی (111 بیمار) تقسیم شدند. در بیمارانی که سرم در آنها مثبت شد دوره درمانی تا هفته 12 حاملگی ادامه یافت. میزان حاملگی، سقط و ادامه حاملگی بعد از هفته 20 ارزیابی شد. داده ها با آزمون های تی دانشجویی، مجذور کای، آزمون دقیق فیشر و من ویتنی و به کمک نرم افزار SPSS (نسخه 11.5) تحلیل شد.یافته ها: به طور کلی نتیجه حاملگی در گروه درمان با شیاف بهتربود (p=0.008). همچنین میزان سقط و عوارض دارویی کمتر بود (p=0.000). رضایت مندی بیماران به طور معنی داری در گروه درمان با شیاف بیشتر بود (p=0.000).نتیجه گیری: تاثیر شیاف پروژسترون در حمایت از فاز لوتئال و نتیجه حاملگی در بیماران تحت تحریک تخمک گذاری به همراه تلقیح داخل رحمی نسبت به پروژسترون تزریقی بهتر است و با توجه به عوارض کمتر و رضایت مندی بیشتر بیماران می توان از آن استفاده نمود.

مقدمه: با توجه به اهمیت موضوع درمان های کمک باروری و رسیدن به یک حاملگی که ختم به تولد زنده گردد و همچنین اهمیت درمان های مورد استفاده و مطالعات گوناگون صورت گرفته تاکنون، مطالعه حاضر با هدف بررسی ارتباط بین پترن آندومتر و سطح پروژسترون سرم در روز قبل شروع شیاف پروژسترون در سیکل های انتقال جنین در زنان مراجعه کننده به مرکز ناباروری زاهدان انجام شد. روش کار: این مطالعه مقطعی در سال 1398 بر روی 50 نفر از زنانی که به هر دلیلی تحت IVF قرار گرفته و جنین هایشان فریز شده بود، در مرکز نازایی بیمارستان علی بن ابیطالب انجام شد. بیماران مورد مطالعه، تحت درمان با شیاف پروژسترون به صورت 400 میلی گرم صبح و 400 میلی گرم عصر به صورت اینترارکتال قرار گرفتند و اطلاعات دموگرافیک، سونوگرافی ضخامت و پترن آندومتر، سطح پروژسترون سرم در روز قبل شروع شیاف پروژسترون و BHCG سرم 14 روز بعد انتقال جنین ثبت گردید. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه 24) و آزمون های آزمون من ویتنی و کای اسکوئر انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنی دار در نظر گرفته شد. یافته ها: پیامد IVF در 13 نفر (26%) مثبت بود. 23 نفر (46%) پترن آندومتر هوموژن و 27 نفر (54%) پترن تری لاین داشتند. سطح سرمی پروژسترون سرم در بیمارانی که از نظر BHCG مثبت بودند، به طور معناداری کمتر از بیمارانی بود که تست BHCG منفی داشتند (001/0p<). نتیجه گیری: در میان زنان تحت IVF، سطح پروژسترون سرم و همچنین پترن آندومتر (تری لاین یا هوموژن) متفاوت بود. سطح پروژسترون سرم قبل از شروع درمان با پیامد بارداری (مثبت یا منفی) ارتباط داشت. در زنان با سطح پروژسترون پایین تر در روز قبل شروع شیاف پروژسترون، درمان با شیاف پروژسترون می تواند منجر به نتایج بهتری از نظر حاملگی به دنبال IVF گردد که یک یافته جدید و پراهمیت محسوب می شود.

زمینه و هدف: حمایت فاز لوتئال در بیماران تحریک تخمک گذاری شده و IUI هنوز در بعضی از مراکز بطور روتین انجام می شود. هدف از این مطالعه، مقایسه اثر پروژسترون روغنی با 17- a -هیدروکسی پروژسترون برای حمایت فازلوتئال در این بیماران بود.روش بررسی: در این کارآزمایی بالینی، 162 بیمار که در مرکز درمان ناباروری منتصریه مشهد در سال 85-1384 تحریک تخمک گذاری و IUI شده بودند به طور تصادفی تحت درمان با 17-a- هیدروکسی پروژسترون کاپروات (250mg، عضلانی، هفته ای یک بار) یا پروژسترون روغنی (50mg، عضلانی، روزانه) تا زمان اندازه گیری BHCG سرم قرار گرفتند. سپس در بیمارانی که b-hCG آنها مثبت بود، این درمان تا هفته 12 بارداری ادامه یافت. تجزیه و تحلیل اطلاعات با استفاده از آزمون های آماری t ، X2 و دقیق فیشر انجام شد و p-value در سطح کمتر از 05/0 معنی دار در نظر گرفته شد.نتایج: نتیجه IUI در دو گروه تحت مطالعه مقایسه شد. اختلاف معنی داری در پیامد بارداری در پارامترهای تحت بررسی مانند وجود بارداری شیمیایی (69/0=p)، بارداری بالینی (3/0=p) و ادامه بارداری تا هفته 20 (831/0=p) بدست نیامد؛ در حالیکه عوارض ناشی از تحریک تخمک گذاری، IUI و بارداری و به طور معنی داری در گروه 17- a- هیدروکسی پروژسترون کمتر (002/0=p) و رضایتمندی بیماران در این گروه به طور معنی داری بیشتر بود (003/0=p).نتیجه گیری: نتایج این مطالعه تایید می کند که استفاده از 17- a- هیدروکسی پروژسترون برای حمایت فاز لوتئال در بیماران تحریک تخمک گذاری شده و IUI با اندازه پروژسترون روغنی روزانه موثر است ومیتواند جایگزین آن گردد. اگرچه مطالعات بیشتری برای این جایگزینی لازم است.

استروئیدها دسته بزرگی از مواد دارویی هستند که در بدن اثرات گسترده ای دارند و روش های مختلف تولید آنها همواره مورد توجه محققین بوده است. در این پژوهش توانایی هیدروکسیلاسیون پروژسترون توسط آسپرژیلوس نایجر مورد بررسی قرار گرفته است. آسپرژیلوس نایجر که از کلکسیون قارچ ها و باکتری های عفونی و صنعتی ایران تهیه گردیده است. از نظر رشد و تولید در سه نوع محیط کشت مختلف،pH  حداکثر و زمان حداکثر تولید مورد بررسی قرار گرفت. در شرایط مطلوب متابولیت های متعددی تولید می گردند که اصلی ترین آنها از نظر مقدار، ماده ایست که بعد از استخراج و خالص سازی با روش های کروماتوگرافی تحت آزمایش های مختلف طیف سنجی از قبیل مادون قرمز، طیف سنجی جرمی و رزونانس مغناطیسی هسته به منظور تعیین ساختمان قرار گرفت. با توجه به تمامی شواهد و مدارک طیفی بنظر می رسد محصول اصلی متابولیسم پروژسترون، 11- آلفا هیدروکسی پروژسترون می باشد. این ماده می تواند به عنوان پیشتاز در تهیه هیدروکورتیزون مورد استفاده قرار گیرد.